47 همه چيز عالم و به هر واقعه شخصى آشناست و به حسب وجود عنصرى خود، به هر سوى توجه كند براى وى حقايق روشن است. ¹

2. محدود بودن علم امام

بعضى از متكلمان اماميه، علم امام را محدود و مخصوص به بعضى از مسائل و موضوعات خارجيه مى‌دانند و مخالف گستردگى علم امام مى‌باشند. گفتار بعضى از آنان در اين زمينه چنين است:

ابن شهر آشوب

ايشان مى‌نويسد:

پيامبر(ص) و امام بايد علوم دين و شريعت را بدانند. اما لازم نيست كه از غيب و حوادث گذشته و آينده آگاه باشند؛ زيرا چنين چيزى به مشاركت آنها با خداى متعال در همه معلومات خدا ختم مى‌شود؛ درحالى‌كه دانسته‌هاى خدا نامحدود است. آنچه لازم است آن است كه آنها براى خودشان عالم باشند و ثابت شده است كه علم آنها حادث است و علم تفصيلى، فقط به يك معلوم تعلق مى‌گيرد و اگر آنها علوم بى‌پايان داشته باشند، بايد عالم به معلومات غيرمتناهى باشند، درحالى‌كه اين محال است. اما جايز است كه بعضى از امور نهانى و حوادث گذشته يا آينده را به واسطه تعليم خداوند بدانند. ²