107
يك - سند روايت مطابق نقل كلينى
سند روايت در كافى چنين است: «عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ».
حماد بن عيسى 1، حريز بن عبدالله 2 و زراره 3 همه از اجلا و ثقاتاند. وثاقت على بن ابراهيم نيز ذيل روايت قبل بيان شد. ابراهيم بن هاشم، پدر على بن ابراهيم، در كتب رجالى توثيق صريح ندارد؛ اما وجوه متعددى از توثيقات عامه از قبيلِ نقل شهادت سيد بن طاووس، اكثار روايت اجلا از وى و وقوع در اسناد تفسير قمى، براى وى اقامه شده است كه با در نظر گرفتن اين امور وثاقت وى اثبات مىگردد. 4 برخى هم به دليل وضوح وثاقت و جلالت شأن وى، او را بىنياز از توثيق دانستهاند. 5 درهرصورت، اگر با نگاه بدبينانه به ابراهيم بن هاشم، اين سند را ناكافى بدانيم، نقل شيخ طوسى معتبر است.
دو - سند روايت مطابق نقل شيخ طوسى
شيخ طوسى همين روايت را با سند ديگرى نقل مىنمايد:
سَعْدُ بْنُ عَبْدِ الله عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ مَعْرُوفٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزِ بْنِ عَبْدِ الله عَنْ زُرَارَةَ 6
سعد بن عبدالله 7، عباس بن معروف 8 و على بن مهزيار 9، به وثاقت و جلالتشان تصريح