41ستون توبه است. اين ستون يادآور واقعهاى است درباره يكى از اصحاب رسول خدا(ص) به نام بشير بن عبدالمنذر انصارى، مشهور به ابولبابه. زمانى كه در سال پنجم هجرت، احزاب مشرك به مدينه يورش آوردند و در شمال مدينه با خندق روبهرو شدند، به فكر اتحاد با يهوديان بنىقريظه افتادند كه در قسمت جنوبى مدينه ساكن بودند و مىتوانستند با گشودن دروازههايشان، كفار و مشركان را به مدينه راه دهند. يهود بنىقريظه با رسول خدا(ص) پيمان داشتند، اما به رغم اين پيمان، با مشركان همراهى كردند. پس از خاتمه حمله احزاب، رسول خدا(ص) به سراغ بنىقريظه رفت و آنان را در حصار گرفت.
ابولبابه كه يكى از بزرگان اوس بود، به درخواست يهوديان و با موافقت پيامبر(ص) به عنوان مشاور نزد آنان رفت. وى يهوديان را به جنگ و مقاومت تشويق كرد و بازگشت، اما بىدرنگ از اين اقدام پشيمان شد و سوگند ياد كرد كه هرگز با پيامبر(ص) روبهرو نشود، مگر آنكه توبه كند و خداوند نيز او را پاك گرداند. ابولبابه يكسره به مسجدالنبى رفت و خود را به يكى از ستونهاى مسجد بست و به توبه و انابه پرداخت تا شايد خداوند از كردار زشت او بگذرد يا مرگ او را برساند. او شش شبانهروز به آن ستون بسته شده بود. در اين مدّت تنها همسر او براى اقامه نماز، دستان وى را باز مىكرد و دوباره او را به آن ستون مىبست. سرانجام سحرگاهان آياتى مبنى بر پذيرش توبه ابولبابه نازل شد. 1 پيامبر(ص) آن شب خندان و شاداب