120صفه و سكو و نيز بناى سقفدارى كه داخل آن آشكار باشد و در و پيكر نداشته باشد، سقيفه ناميده مىشود. 1 به نظر مىرسد كه برخى از طوايف يا همه آنها، سقيفهاى داشتهاند كه براى كارهاى عمومى و جلسات، از آن استفاده مىكردهاند. اما سقيفه بنىساعده، به قبيله بنىساعده كه از انصار بودند، اختصاص داشت و در نزديكى مسجدالنبى(ص) قرار داشت. سعد بن عباده رييس اين طايفه، در اين محل براى مشورت در امور مهم قبيله خود با بزرگان، حضور مىيافت. گفته شده كه حضرت رسول(ص) به اين سقيفه آمده و در آنجا نماز خوانده و آب نوشيده است. 2
شهرت اصلى اين مكان، به دليل وقوع رخداد تاريخى بيعت ابوبكر در آن است. انصار، پس از رحلت رسولخدا(ص) در اين محل جمع شدند تا سعد بن عباده را از ميان خود براى خلافت برگزينند. سه تن از مهاجران، ابوبكر، عمر و ابوعبيده از راه رسيدند و با استفاده از نفاق و اختلاف ميان اوس و خزرج، كار را به نفع خود تمام كردند.
مكان سقيفه در سمت غرب مسجد نبوى، در «باب شامى» و كنار چاه «بضاعه» قرار داشت و مسجدى نيز به همان نام در كنار آن بوده است. در سال 1030 ق شخصى به نام علىپاشا، با هدف حفظ موقعيت
سقيفه، بنايى بر روى آن ساخت و اين بنا تا اوايل سده سيزده هجرى بر پا بود. 3 سقيفه كه در شمال غربى مسجدالنّبى(ص) و در فاصله سيصد مترى آن بود، در توسعه اول وهابيان، در تخريب خيابان سحيمى از ميان رفت.