105بنىشيبه از اعتبار خاصى برخوردار بوده است؛ زيرا پس از سقوط هُبَل از بام كعبه، آن را در كنار اين در دفن كردند و بنابراين، رفتوآمد موحّدان از اينجا، به معناى كوبيدن بيشتر شرك و بتپرستى است. استحباب ورود از اين در به مسجد نيز به همين دليل است. 1 (البته مكان اصلى باب بنىشيبه داخل مسجد است و در كنونى به موازات آن است).
دكة الاغوات
: نام ديگر ايوان صفه است. به مدخل «ايوان صفه» فاطمه(عليها السلام) رجوع شود.
ذات عِرْق
: آخرين نقطه ميقات عقيق را گويند. وادى عقيق از ميقاتهاى عمره تمتع است كه اهالى نجد و عراق و كسانى كه عبورشان از آن مسير است، از آنجا مُحرم مىشوند. به اوايل عقيق «مسلخ»، به ميانه آن «غَمرَه» و به اواخر آن «ذات عِرق» مىگويند. احرام بستن از همه مواضع عقيق بنابر مشهور، صحيح است.
ذبح
: به معناى بريدن رگهاى چهارگانه گردن است. بنابر مشهور، ذبح با بريدن تمامى رگهاى چهارگانه (معروف به اوداج اربعه) يعنى مرى، حلقوم و دو شاهرگ گردن، محقق مىشود و بريدن بعض رگها در صورت
امكان بريدن همه آنها، كفايت نمىكند. به حيوان ذبح شده «ذبيحه» و به ذبحكننده «ذابح» گفته مىشود. رو به قبله بودن ذبيحه، بردن نام خدا توسط ذابح هنگام ذبح و زنده بودن ذبيحه هنگام ذبح، از جمله شرايط ذبح است.
ذبيحه
: در لغت به معناى قربانى و حيوان ذبح شده است، و در اصطلاح حج، به حيوانى كه در حج و در منا قربانى مىكنند، ذبيحه گفته مىشود.