37بگو: «او خداوند يكتا و يگانه است؛ خداوندى بىنياز است كه همه نيازمندان قصد او مىكنند. [هرگز] نزاد و زاده نشد و براى او هيچگاه شبيه و مانندى نبوده است».
انسان موحد بايد قبل از هر چيز به يگانگى ذات خدا اعتقاد داشته باشد؛ يعنى يقين داشته باشد كه در ذات خداوند هيچگونه تعدد، تكثر و تركيبى راه ندارد و خدا در ذات خود همانندى ندارد؛ همانگونه كه خداوند در قرآن مىفرمايد: لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ (شورى: 11).
توحيد صفاتى
همانگونه كه خداوند در ذات خود شريكى ندارد، در صفات كمال و جمال نيز بىشريك است. خداوند در حالى كه داراى اوصاف كمالى جمال و جلال مانند علم، قدرت، حيات، سمع و بصر است، از هرگونه كثرت و تركيب به دور است؛ به عبارت ديگر صفات خدا عين ذات اوست؛ يعنى براى مثال، ذات خداوند از علم او جدا نمىباشد. بلكه خدا عين علم است. بنابراين اگرچه صفات خداوند در مفهوم مختلف است، در مصداق متحد مىباشد. در مسئله توحيد صفاتى، بين علماى اهلسنت اختلاف وجود دارد: معتزله، توحيد صفاتى را ثابت مىكند. ولى اشاعره، زيادت و تمايز صفات را از ذات ادعا مىنمايد.
توحيد ربوبى (افعالى)
شيعه افزونبر توحيد ذاتى، صفاتى، افعالى و عبادى، به توحيد در خالقيت و توحيد ربوبى نيز باور دارد؛ همانگونه كه آيات و روايات، به