173
نقد بيست و سوم: مخدوش‌بودن معيار شرك وهابيت
اگر استمداد از غيرخدا شرك است، بايد همگان از جمله وهابيان را مشرك دانست؛ زيرا همه محتاج يكديگرند و خداوند، آنان را به يكديگر نيازمند ساخته است. بنابراين حق اين است كه بگوييم شرك زمانى تحقق مى‌يابد كه استمداد از مخلوق، با اعتقاد به الوهيت و ربوبيت غيرخدا و مستقل پنداشتن او صورت گيرد.
نقد بيست و چهارم: انكار وسايط انكار بسيارى از حقايق تكوينى و نظام اسباب و مسببات است
«صالح فوزان» در پاسخ به سؤالى درباره حكم شرعى واسطه قرار دادن انبيا و اوليا در دعا و توسل و طلب حاجت مى‌نويسد:
اگر كسى ايمان به خداى يگانه، به عنوان خداى خالق و رازق داشته باشد، ولى بين خود و خدا وسايطى قرار دهد، در دين خدا بدعت ايجاد نموده است؛ چون خدا دستور داده است كه بندگانش او را بدون واسطه عبادت كنند. پس واسطه قرار دادن اوليا در دعا و عبادت، جايز نيست. 1
اين سخن وهابيان از روى جهل يا دشمنى است. چه كسى در عالم، بدون واسطه و اسباب مى‌تواند زندگى كند؟! در واقع توسل به اسباب الهى كه خدا آنها را خلق نموده و نظام عالم را براساس نظام اسباب و مسببات قرار داده است، عين توحيد است. وقتى اراده خدا به وجود اين عالم با اين آثار و افعال تعلق گرفته است، چه حقى داريم آيات و سنت‌هاى قطعى خدا