166شده‌اند؛ چون چنين اعتقاد و رفتارى خلاف قرآن و سيره رسول اكرم(ص) است.
اما ديدگاه و منطق شيعه، نه با توحيد عبادى ناسازگار است و نه خلاف قرآن و سيره رسول اكرم(ص) است؛ چون شيعه كسانى را تعظيم و احترام مى‌نمايد كه خداى متعال خود به آن امر كرده است. اما وهابيان به جاى پيروى از دستور خدا كه مى‌فرمايد: وَ اجْتَنِبُوا الطّٰاغُوتَ ، حاكمان فاسد و طاغوت را احترام و اطاعت مى‌كنند.
نقد چهاردهم: غفلت از دو ركن اصلى عبادت
شرك زمانى تحقق مى‌يابد كه استمداد از مخلوق، همراه با اعتقاد به ربوبيت و الوهيت وى صورت گيرد. اما از قرآن و سنت برمى‌آيد كه واسطه كردن بندگان صالح خدا، سجده فرشتگان بر حضرت آدم(ع) و سجده برادران يوسف، عبادت غيرخدا به شمار نيامده است؛ چون با اعتقاد به الوهيت يا ربوبيت آنان صورت نگرفته است. 1
نقد پانزدهم: اشكال ديگر تعريف وهابيان از عبادت
ركن اصلى هر عبادتى، نيت است؛ به‌طورى‌كه عبادت بدون نيت محقق نمى‌شود. بنابراين اگر كسى تعظيم و خضوع و اطاعت غيرخدا را به‌جا آورد، ولى اعتقادى به خالق و معبود بودن او نداشته باشد يا حالت كرنش او با علم و قصد نباشد، عمل او عبادت شمرده نمى‌شود.
در ضمن، چون هيچ‌كس جز خدا از قلوب بندگان آگاه نيست و علم