154وهابيت به دو نوع توحيد معتقد است: توحيد ربوبى و توحيد الوهى. آنان توحيد ربوبى را به معناى توحيد خالقيت و توحيد الوهى را به معناى توحيد عبادى مى‌دانند.

قرآن هم به توحيد ذاتى: قُلْ هُوَ اللّٰهُ أَحَدٌ ، هم به توحيد ربوبى: رَبُّكُمْ وَ رَبُّ آبٰائِكُمُ الْأَوَّلِينَ ، هم به توحيد در خالقيت: اللّٰهُ خٰالِقُ كُلِّ شَيْءٍ و هم به توحيد در عبادت اشاره كرده است. ولى معلوم نيست وهابيان براساس چه مبنا و ملاكى همه اقسام توحيد را در توحيد ربوبى و الوهى خلاصه مى‌كنند و توحيد را دو قسم مى‌دانند.

مراد از توحيد ربوبى اين است كه خدايى كه خالق است، رب و مدبر همه امور عالم خلقت نيز هست. البته شيعه توحيد ربوبى را با توحيد در خالقيت يكى نمى‌داند. ¹ اما وهابيان توحيد در خالقيت را با توحيد ربوبى يكى مى‌دانند و بين اين دو تفاوتى قائل نيستند؛ درحالى‌كه از نظر قرآن كريم، اهل لغت و بيشتر متكلمان و مفسران اسلامى، اين دو مفهوم از هم متمايزند و مدلول واحدى ندارند. ازاين‌رو مى‌گويند: «فالتّوحيد في الرّبوبية غير التّوحيد في الخالقيّة...». ²

كسانى كه شيعه را به تحريف و تأويل متهم مى‌كنند، چگونه و براساس چه دليل و مبنايى به خود اجازه مى‌دهند تا خالقيت را به معناى ربوبيت، و ربوبيت را به معناى خالقيت، و الوهيت را به معناى معبود تفسير كنند و صدها آثار اعتقادى و دينى و فقهى را بر اين سوءفهم و تفسير به رأى خود مترتب سازند و كسانى را مشرك بدانند كه از آنها