60اگر اميد، از معرفت و شناخت نسبت به مبدأ و معاد حاصل شود، اساس همه تلاش‌هاى مفيد انسانى، منشأ اصلاح امور در جامعه و رسيدن شخص به سعادت ابدى خواهد بود؛ همان‌گونه كه نااميدى و قطع اميد نسبت به خدا و روز قيامت، منشأ فسادها و منتهى شدن كار انسان به شقاوت ابدى است.
اميد انسان به آينده‌اى روشن، احساسى نيكو و پرنشاط در وى ايجاد مى‌كند، به او انگيزه كار و كوشش مى‌دهد و او را به تلاش براى زندگى تشويق مى‌كند. خداوند در قرآن كريم، اميد را عامل عمل صالح معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد:
(فَمَنْ كٰانَ يَرْجُوا لِقٰاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صٰالِحاً وَ لاٰ يُشْرِكْ بِعِبٰادَةِ رَبِّهِ أَحَداً) (كهف: 110)
پس هركس به لقاى پروردگارش اميد دارد، بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ‌كس را در عبادت پروردگارش شريك نكند.
تنها راه رسيدن به رضايت خداوند و بهره‌مندى از پاداش‌هاى الهى، انجام دادن كارهاى شايسته و پرستش خالصانه اوست. تا وقتى عمل انسان از اخلاص و انگيزه الهى بى‌بهره باشد، آن عمل رنگ عمل صالح و خدايى به خود نمى‌گيرد. كسى كه عمل شايسته ندارد، نبايد به رحمت و آمرزش خدا اميد داشته باشد.
فعاليت‌هاى معنوى و مذهبى در ايجاد اميد در افراد، نقش مهمى دارد. افراد مذهبى اميد بيشترى به آينده خود دارند و آن را روشن مى‌بينند. يكى از امور معنوى و مذهبى اميدآفرين و نشاطبخش، حج و زيارت اولياى خداست. اين فريضه الهى، انگيزه عمل صالح را در افراد تقويت