124نفس و رستگارى و خداكارى در آنان پديد آورد و چنين تحولى است كه از هر انسانى، موجودى شكست ناشناس و تهديد و تطميع ناپذير مى‌سازد. 1
3. تعظيم شعائر الهى
به برخى آداب اجتماعى كه قدمت و اهميت فراوان دارند، شعائر اجتماعى گفته مى‌شوند. شعائر مى‌توانند درون جامعه، يگانگى هنجارى ايجاد كنند و روح جمعى را بر روح فردى غلبه دهند. در اديان آيينى، شعائر در كنار «مفاهيم دينى» و «احكام دينى»، جزئى از اركان دين را تشكيل مى‌دهند. در اسلام، شعائر به همه اعمال دينى و مراسم مذهبى گفته مى‌شود كه نشانه اطاعت از خداست.
شعائر، جمع «شعيره» به معناى علامت است كه از «اشعار» به معناى اعلام گرفته شده است. شعائر، تمامى علامت‌هايى است كه براى «طاعت» قرار داده شده است. 2 شعائر، بر سه مفهوم اطلاق شده است: عبادات و مناسك؛ مكان عبادات و مناسك و زمان عبادات. در قرآن كريم، اين اصطلاح در چند مورد به‌كار رفته است:
خداوند در سوره بقره، صفا و مروه را شعائر الله معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد: ( إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ ). در سوره حج نيز «بُدنة»، شتر چاق و بزرگ قربانى را از شعائر معرفى مى‌كند: ( وَ الْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَكُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ )؛ «و شترهاى چاق و فربه را براى شما از شعائر الهى قرار داديم». (حج: 36)