1) . (فَلَمّٰا فَصَلَ طٰالُوتُ بِالْجُنُودِ قٰالَ إِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلاّٰ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلاّٰ قَلِيلاً مِنْهُمْ...)، «و هنگامى كه طالوت، سپاهيان را با خود بيرون برد، [به آنها] گفت: خداوند شما را به وسيله يك نهر آب، آزمايش مى‌كند. آنها كه از آن بنوشند، از من نيستند و آنها كه بيشتر از يك پيمانه با دست خود، از آن نخورند، از من هستند. همگى جز عده كمى، از آن نوشيدند...». (بقره: 249)

2) . قزعه به فتح قاف و زاء و عين مثل شجرة، يعنى ابر پراكنده. قسمتى از ابر رقيق، مثل اينكه سايه است وقتى از زير ابر زياد مى‌گذرد و بيشتر در پاييز وجود دارد. هر چيز پراكنده را قزع گويند. (گردآورى شده از چند لغت‌نامه).

3) . در كتاب‌هاى لغت معناى واژه استوحش وقتى با «الى» به‌كار مى‌رود، بيان نشده است. اما در بيان معناى واژه «عرى الى» از آن استفاده شده كه مى‌توان معناى اين تركيب را از آنجا دريافت. لسان‌العرب، ج15، ص51: (ماده عرا): و عُرِيَ إِلَى الشَّيْءِ عَرْواً: بَاعَهُ ثُمَّ اسْتَوْحَش إِلَيْهِ. قَالَ الأَزهري: يُقَالُ عُريتُ إِلَى مالٍ لِي أَشدَّ العُرَوَاء إِذَا بِعْته ثُمَّ تَبِعَتْه نفسُكَ و عُرِيَ هَواه إِلَى كَذَا أَي حَنَّ إِلَيْهِ. از اين عبارت مى‌توان استفاده كرد كه معناى «لَا يَسْتَوْحِشُونَ إِلَى أَحَدٍ»؛ يعنى از نبود كسى، احساس تنهايى نمى‌كنند. دلشان هواى كسى را نمى‌كند. دل بستگى به كسى ندارند.

4) . المستدرك على الصحيحين، حاكم نيشابورى، ج4، ص596. اين حديثى صحيح است بنابر شرط شيخين؛ درحالى‌كه آن دو، آن را نقل نكرده‌اند. ذهبى گويد بنابه شرط بخارى و مسلم صحيح است.