1) . المهدى المنتظر فى ضوء الأحاديث و الآثار الصحيحه، ص214. نويسنده مى‌نويسد: برزنجى مى‌گويد: اين نفس زكيه غير از نفس زكيه‌اى است كه در زمان منصور عباسى به دست موسى بن عيسى عموى منصور كشته شد. گويم شايد اين لقب به او داده شد به دليل نقل اين كلمه در اين حديث؛ همان‌گونه كه ملقب به مهدى شد به آرزوى اينكه او شود همان كسى كه به او بشارت داده شده است و ظاهر اين است كه اين كلمه در اين حديث، به معناى لغوى آن وارد شده است و شخص خاصى قصد نشده است؛ همان‌گونه كه خداوند در سوره كهف مى‌فرمايد: «گفت آيا شخص بى‌گناهى را كشتى بدون آنكه كسى را كشته باشد»؟ اين معنا موافق مى‌شود با احاديث ديگرى كه دلالت مى‌كند بر اينكه ظهور حضرت مهدى بعد از پر شدن زمين از ظلم و ستم واقع مى‌شود و هماهنگ مى‌شود با حديث حضرت على(ع) كه پيش از اين گذشت كه حضرت مهدى در آخرالزمان خروج مى‌كند؛ وقتى كه مرد مى‌گويد الله الله، كشته مى‌شود؛ يعنى در آن روزگار، خشونت خاصى عليه مؤمنان خواهد بود؛ همان‌گونه كه پيامبر فرمود: «بر مردم زمانى مى‌آيد كه صبركننده بر دينش، همانند كسى است كه زغال افروخته را در كف دست گرفته است».

2) . كمال الدين و تمام النعمه، ج2، ص649.