59 حَدَّثَنِي فُلَانٌ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ(ص) أَنَّ المهْدِيَّ لَا يَخْرُجُ حَتَّى تُقْتَلَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا قُتِلَتِ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ غَضِبَ عَلَيْهِمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ فَأَتَى النَّاسَ المهْدِيُّ فَزَفُّوهُ كَمَا تُزَفُّ الْعَرُوسُ إِلَى زَوْجِهَا لَيْلَةَ عُرْسِهَا وَ هُوَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطًا وَ عَدْلًا... ¹.

يكى از اصحاب پيامبر(ص) براى من روايت كرد: امام مهدى(عج) خروج نمى‌كند تا آنكه نفس زكيه كشته شود. هنگامى كه نفس زكيه كشته شد، هركه در آسمان و زمين است بر آنان خشم مى‌گيرد. پس امام مهدى(عج) به‌سوى مردم مى‌آيد و مردم او را همراهى مى‌كنند؛ همان‌گونه كه عروس در شب عروسى به سمت همسرش همراهى مى‌شود، و او زمين را از عدل و داد پر مى‌نمايد.

دكتر بستوى اعتبار سند اين نقل را نزد اهل تسنن ثابت كرده است. ² اما برخى از نويسندگان اهل‌سنت گمان كرده‌اند كه اين نقل، اعتبار ندارد و حديث نفس زكيه را گروهى از هاشمى‌ها جعل كرده‌اند. ³ اما دكتر