73امام باقر(ع) فرمود: مانعى نيست كه به امامت ناصبى نماز گزارى [ولى] آنى را كه بلند خوانده مىشود، نمىخوانى و قرائت او، تو را كفايت مىكند وقتى آن را بشنوى.
در اين حديث نيز اقتدا به امام جماعتِ مخالف، بدون قيدِ خوف و ضرر بيان شده و اطلاق آن بر تقيه مداراتى از باب مدارا و مجامله با اهل سنت و صحت عمل دلالت دارد. 1
ممكن است برخى با توجه به بابى كه صاحب وسائل تحت عنوان «استحباب إيقاع الفريضة قبل المخالف أو بعده» 2 گشوده است، صحت اين روايات را انكار و شركت در نماز جماعت را صورى و ظاهرى بدانند كه در اين صورت، لازم است مكلف قبل يا بعد از آن، به وظيفه واقعى خود عمل كند. ولى با نگاهى به روايات مندرج در آن باب، هيچ روايتى از رواياتِ گزارش شده، مشتمل بر امر به اعاده يا قضا، هرچند به صورت استحباب، نيست. 3
البته در برخى روايات، نماز جماعت به امامت مخالفين جايز دانسته نشده 4 و امام باقر(ع) ايشان را مثل جدار معرفى كردهاند. 5 ولى روشن است كه اين روايات ناظر به بيان حكم اوّلى بوده و منافاتى ميان احاديث باب نيست؛ چون رواياتى كه دلالت دارد نماز تقيهاى مجزى و صحيح مىباشد، به عنوان ثانوى بوده و اين روايات ناظر به عنوان اوّلى است. 6