1) . گوهر مراد، ص 468.

2) . كمال الدين و تمام النعمة، ابن بابويه، ج 2، ص 409؛ شرح المقاصد، ج 5، ص 239؛ الغدير، اميني، ج 10، ص359.

3) . شايان ذكر است كه برخى از عالمان شيعى متأخر امامت را جزو اصول مذهب قلمداد كرده‌اند. ميرزاى قمى (م. 1231) در رساله فارسى خود به نام «اصول دين» مى‌گويد: «بدان كه اصول دين، سه چيز است: توحيد، نبوت و معاد، امّا عدل و امامت، از اصول مذهب است، پس هر كه منكر يكى از سه چيز اوّل بشود، كافر و نجس ... امّا اگر اقرار به آن سه داشته باشد و منكر عدل و امامت باشد، كافر نيست؛ ليكن شيعه هم نيست»؛ اصول دين قمى، ذيل مقدمه. امام خمينى نيز از جمله كسانى است كه امامت را در شمار اصول مذهب مى‌داند. ايشان در «كتاب الطهارة»، ضمن بيان احكام مخالفان، به تفسير ماهيت اسلام پرداخته، چنين مى‌گويد: «ماهيت اسلام، چيزى جز گواهى دادن به وحدانيت خداوند و رسالت پيامبر و اعتقاد به معاد نيست و غير از اين امور، هيچ چيزى ديگر، از جمله، اعتقاد به ولايت ائمه، در ماهيت اسلام دخالت ندارد. بنابراين، امامت از اصول مذهب است، نه دين»؛ كتاب الطهارة، امام خمينى، ج 3، صص 323 و 327. شهيد مطهرى نيز در كتاب عدل الهى، اعتقاد به امامت را از نشانه‌هاى شيعه بودن دانسته و آن را جزو اصول اين مذهب به شمار آورده است: «عدل، به تنهايى علامت اشعرى نبودن شمرده مى‌شد. عدل و امامت، توأمان، علامت تشيع بود. اين است كه گفته مى‌شد اصول دين اسلام، سه چيز و اصول مذهب شيعه نيز همان سه چيز است، به علاوه اصل عدل و امامت»؛ مجموعه آثار مطهرى، ج 1، ص 97.