69
شفاعت ضابطهمند از نظر صدرائيان* 1
دكتر فاطمه صادقزاده قمصرى - عضو هيئت علمى
چكيده
هرگاه انسان درباره امور دنيوى يا اخروى براى جلب منفعت يا دفع ضررى به كسى متوسل شود و از او درخواست وساطت نزد خدا را داشته باشد مىتوان عمل او را شفاعتخواهى و آن واسطه را شفيع ناميد. شفاعت داراى دو نوع مختلف تشريعى و تكوينى است. برخى از انواع شفاعت مانند توبه، عمل صالح و ايمان تشريعى در دنيا مؤثر است و مىتواند موجب آمرزش گردد و قسم ديگر آن در قيامت واقع مىشود. شفاعت رهبرى و تفضلى از اقسام شفاعت به شمار مىآيند. البته بخشش الهى از طريق شفاعت هرگز پديدهاى استثنايى در خلقت نيست و همچون ساير عوامل تطهير در پى پاكسازى دل و روان بندگان خداست. شفيع در واقع با شفاعت خود و با مأموريتى از جانب خدا قابليتهاى موجود در شخص
براى بخشوده شدن را تكميل يا تتميم مىكند. از نظر ملاصدرا و علامه طباطبايى تنها گروهى از اصحاب يمين را كه از نظر دين و اعتقادات مورد