24222. شفاعت در قرآن، هادى كردان، رشد آموزش معارف اسلامى، ش79، زمستان 1389، ص28.
23. شفاعت در قرآن و كلام معصومان عليهم السلام ، زهرا بهدانى، حديث انديشه، ش2، تابستان 1381، صص 7 - 20.
24. شفاعت ضابطهمند از نظر صدرائيان، فاطمه صادقزاده قمصرى، حكمت سينوى (مشكوة النور)، ش 23، دى و بهمن 1382، ص 32.
در اين نوشتار سعى بر اين است كه درباره حقيقت شفاعت و نوع صحيح آن و چگونگى تأثير آن در نجات و رفع عذاب، با توجه به مبانى عقلى و نقلى، توضيحاتى عرضه گردد. در همين زمينه ديدگاه صدرائيان بررسى شده است. از نظر ملاصدرا و علامه طباطبايى تنها گروهى از اصحاب يمين كه از نظر دين و اعتقادات مورد رضايت حق و از نظر اعمال در گرو گناهانشان هستند، مشمول شفاعت هستند. شفاعت ضابطهمند نه بر خلاف سنت تغييرناپذير خداست و نه مستلزم تغيير علم و اراده خدا، و نه اعتقاد به آن مايه تجرّى مردم بر معاصى مىشود.
25. شفاعت، مقايسه ديدگاه ابن تيميه در مجموعه فتاوا و ملاصدرا در تفسير آية الكرسى، فاطمه راستى كردار، طلوع، ش28، تابستان 1388، صص 123 - 142.
ابن تيميه كه وهابيت بيشترين تأثير را از او گرفته است، هر چند از اساس منكر شفاعت نيست، ولى طلب شفاعت از اولياى الهى را شرك مىداند. از طرف ديگر، صدرالمتألهين شيرازى بر اساس اصول و مبانى فلسفى، به اثبات عقلى شفاعت همت گمارد است. محور اصلى اين نوشتار، پىگيرى اين مسئله است كه آيا اساساً مىتوان شبهات شفاعت را بر پايه ملاحظات عقلى و اصول و قواعد فلسفى پاسخ گفت. نويسنده تلاش كرده با درك حقيقت شفاعت، ثابت كند كه اين موضوع با توحيد منافاتى ندارد و طلب شفاعت از اولياى الهى بر اساس ادله عقلى و نقلى درست است. همچنين وى كوشيده تا با كاربردى