214

شفاعت در گفتار معصومان عليهم السلام

به طور كلى بايد گفت در روز قيامت تمام مؤمنين حتى آن دسته از اصحاب يمين كه دينشان پسنديده است احتياج به شفاعت دارند؛ زيرا هر شخصى، در زندگى خود خطاها و گناهانى دارد كه آمرزش و پاك شدن اين تيرگى‌ها جز از طريق شفاعت امكان‌پذير نيست. چنانكه از امام صادق (ع) در اين خصوص روايت شده است:

«مَا احَدٌ مِنَ الاَوَّلينَ وَالآخِرينَ الاّ وَهُو يحَتَاجُ الَى شَفاعَةِ محُمَّدٍ (ص) يَومَ القِيامةِ». ¹

همچنين از رسول اكرم (ص) نقل شده است كه فرمودند: « امَّا شَفاعَتى فَفى أصْحابِ الْكَبائرِ ما خَلاَ اهلَ الشرِّكِ وَ الظُّلمِ ». ²

در روايات شيعه مرفوعا از رسول‌خدا (ص) روايت شده است كه:

انّى اشفَعُ يَومَ القيامَة فَأُشَفَّعُ؛ وَ يَشْفع علىّ (ع) فَيُشَفَّع؛ وَ يَشفَعُ اهْلُ بَيتى فَيُشَفَّعونَ؛ و انَّ أدنَى المؤمنين شَفاعةً يَشفَع فى اربعينَ مِن اخوانِه كلّ قَد استَوجَبوا النّارَ. ³

همچنين از امام صادق (ع) نقل شده است: « من انكر ثلاثة اشياء فليس من شيعتنا: المعراج و المسألة له فى القبر والشفاعة ». ⁴

از ابن عباس نقل شده است كه: هنگامى كه اميرالمؤمنين على (ع) از غسل و كفن پيامبر فارغ گرديد روى او را باز كرد و گفت:« بابى انت و امى طبت حياً و طبت ميتاً ... واذكرنا عند ربك... ». ⁵