95
سخن جزيرى
«شكى نيست در اينكه زيارت قبر برگزيدۀ خدا - كه درود و سلام بر او باد - از بزرگترين موجبات تقرب به خداوند است و بالاترين شأن و جايگاه را [در ميان اعمال قربى] دارد زيرا بقعهاى كه بهترين فرستاده از فرستادگان خدا و گرامى ترين آنها را در نزد خداوند در بر دارد براى آن منزلت ويژه و امتياز خاصى است كه قلم از توصيف آن ناتوان است.
و روشن است كه زيارت قبر برگزيدۀ خدا در جانهاى صاحبان خرد پيش از هر عمل عبادى ديگر تأثير مىگذارد زيرا كسى كه كنار قبر [آن] برگزيدۀ خدا بايستد و به ياد آورد آنچه را كه در راه دعوت به سوى خدا و بيرون آوردن مردم از تاريكىهاى شرك به سوى نور هدايت بر او وارد شده است و آنچه كه از مكارم اخلاق در همۀ جهان منتشر نموده است و فساد فراگير را از ميان برداشته و شريعتى آورده است كه مبنايش جلب مصلحت براى جامعه انسانى و از بين بردن فسادها از آن مىباشد [هر كسى بعد از يادآورى اين امور] به يقين دلش پر مىشود از دوستى رسولخدا آن رسولى كه در راه خدا حق جهاد را ادا كرد و حتماً دوست مىدارد هر آنچه كه او آورده است را عمل كند و از معصيت خدا و رسولش حيا كند و آن رستگارى بزرگى است 1».
آنچه گفته شد، بيشتر هدف زيارت پيامبر و ائمه و اصحاب عليهم السلام بود؛ اما انگيزه و هدف در زيارت قبور عموم، اضافه بر آنچه كه گفته شد و درك ثواب - كه در جاى خود خواهد آمد - به اين فوايد اشاره مىشود: