153مىگيرند، بر آن حضرت سلام مىكنند و ايشان را همچون حال حيات مادى زيارت مىكنند؛ همچنان كه تمامى مذاهب اعم از شيعه و حنبلى و حنفى و مالكى و شافعى در تشهد پايانى هر نماز، آن وجود شريف را مورد خطاب قرار مىدهند و با توجه به آن حضرت (ص) مىگويند: «السلام عليك ايها النبى و رحمةالله و بركاته». 1 بديهى است كه اظهار سلام و تحيت در صورتى است كه فرد مقابل حضور داشته و به گونهاى آن را بشنود. لذا در زيارتنامه شيعه و سنى خطاب به پيامبر گرامى اسلام همين آيه (وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا) قرائت مىشود و طبق آن از حضرت درخواست شفاعت مىگردد. چنان كه جزيرى در زيارتنامهاى كه نقل كرده اين آيه را آورده است و بالاتر آنكه وى همچون روايات و منابع مذهب اهل بيت عليهم السلام ، پس از ذكر اعمال زيارت پيامبر (ص) و رفتن به روضه شريفه مىگويد: «ثم يأتى المنبر فيضع يده على الرّمانة التى كان يضع يده عليها اذا خطب لتناله بركة الرسول.» 2 تمامى اين ادله و قرائن و شواهد با صرف نظر از ادله عمومى و قطعى و مورد اتفاق مذاهب اسلامى، درباره زيارت قبور و استحباب آن است. 3 همه اين موارد نيز دليل ديگرى است بر اينكه حيات پس از مرگ دنيوى ادامه دارد و زوال و فنايى براى انسان نيست.