147حضرت، جفا بر ايشان شمرده شده است: 1 يعنى ترك زيارت آن حضرت از مصاديق پايمال كردن حق و ستم بر ساحت مقدس ايشان شمرده مىشود.
آنچه گذشت، اشارهاى فشرده به برخى از ابعاد سياسى فلسفه زيارت پيامبر (ص) بود و البته عناوين ديگرى نيز همچون وحدت امت اسلامى و كانونى براى تأليف قلوب و تقريب ميان مذاهب اسلامى، قابل اشاره است؛ و روشن است كه زيارت آن حضرت، ابعاد بسيار وسيعى دارد كه در فلسفه زيارت آن حضرت نمىتوان از ابعاد ديگر، به ويژه ابعاد معنوى، فرهنگى، اجتماعى، تربيتى و... غافل شد؛ ابعادى كه در جاى خود نيازمند تحليل و پژوهش مستقل است.
نتيجه سخن آنكه، زيارت حرم نبىّ اعظم، بر خلاف گفتۀ وهابيان، كه سفر براى آن را حرام شمردهاند، از اجماعيات فرق اسلامى است و روايات متواتر آن را تأييد مىكنند و اين زيارت، احكام سياسى ويژهاى دارد و از وظايف سياسى نظام اسلامى است كه در جهت پرشكوه برگزار شدن آيين زيارت آن حضرت كوشا باشد و با تحقّق اين تكليف الهى توسط مسلمانان و زمامداران آنها نقشههاى دشمنان نقش بر آب مىشود و مسلمانان در تمسك به حبل الله و ورود در ولايت الهيه و كفر به طاغوت موفق مىشوند و اين نشانگر فلسفه سياسى اين عبادت عظيم الهى است.