77 قيامت مزار عاشقان و عارفان و دلسوختگان و دارالشفاى آزادگان خواهد بود». 1
زيارت قبور شهدا، روح ايثار را در كالبد زائر مىدمد، مايه تجديد پيمان او با شهيد در مبارزه با ظلم و ستم مىشود و شعله جهاد و قيام را در دل او فروزانتر مىكند. پس راه ساختن يك اجتماع زنده - كه مشعل اصلاح و ترقى را بر سر دست بدارد و در تاريكىهاى مادى و نگرانىها و مفاسد كنونى دنيا، ملل و اقوام را به سرچشمه معنويت دين و مقررات اجتماعى اسلام توجه دهد - شناساندن هدفهاى شهداى بزرگ است. 2زندگانى ابدى شهداى دين، بنياد حكومت ظالم را مىلرزاند و سياهنامه اعمال ستمكاران را پيوسته بر اقوام مىخواند، تا مردم از شهامت آنان درس فداكارى بگيرند و به راه آنان بروند، چنانكه گروهى نيز از شهادت و مظلوميت آنان خشمگين مىشوند و به خونخواهى قيام مىكنند و در نتيجه التقاى اين دو روح: «روح انقلابى» و «روح خشمگين»، ستمها ريشهكن خواهد شد و مصالح عمومى حكومت خواهد كرد. 3
بارى احياى فرهنگ شهادت در برنامه عملى اولياى دين ما بود تا از اين طريق، هم حق شهداى آل محمد تا حدودى ادا شود و هم با پيوند و آشنايى با شهيدان اين راه، عملاً راهشان تداوم يابد... .
حضرت فاطمه عليها السلام قبر حمزه سيدالشهدا را زيارت مىكرد، اصلاح مىنمود، علامت مىگذاشت و هر دو سه روز يكبار، قبور شهداى احد را زيارت مىكرد. كنار مزار نماز مىخواند؛ مىگريست و دعا مىكرد و هرجمعه، قبر حضرت حمزه را ديدار كرده، نزد آن مىگريست. حضرت زهرا عليها السلام بعد از رسول خدا، 75 روز زيست. در اين مدت، هرگز شادان و خندان ديده نشد. در هفته، دو روز (دوشنبه و جمعه) سر خاك شهدا مىآمد و مىگفت: «رسول خدا اينجا بود و مشركان آنجا...»؛ يعنى بهگونهاى از