191 مىرسد، اين است كه يعنى: شخص زائر، تعظيم و بزرگداشتش نسبت به مقام رسول خدا (ص) ، برتر و شايستهتر و كاملتر از اجلال و بزرگداشتش نسبت به ديگر مردمان، حتى والدين و فرزندانش باشد كه در اينصورت، قطعاً حالتى به او دست مىدهد كه اگر با وداع و فراق رسول خدا (ص) روبهرو شود، براى او بسى بزرگتر و جانسوزتر از فراق پدر و مادر و فرزندانش مىباشد. پس در واقع، معناى سخن قاضىحسين، چيزى است كه ما گفتهايم و معناى سخن او اين نيست كه شخص، مكلف شود كه در فراق ايشان اندوهگينتر از فراق پدر و مادر و فرزندانش شود، بلكه معنايش اين است كه شخص، تا آنجا كه در توان اوست، هركس به اندازه استعداد و گنجايش خويش، از فراق آن حضرت غمگين و اندوهناك گردد.
بله اينكه قاضى حسين، چنين سخنى گفت، و به وجوب «اندوهگين شدن به هنگام فراق» حضرت رسول (ص) فتوى داده است، دلالت بر قوت ايمان او و شدت محبت و باور او نسبت به رسول خدا (ص) دارد. اما اگر ما بخواهيم به ظاهر سخن او عمل كنيم [و براى سخن او تأويل و توجيهى نيابيم] در اين صورت لازم مىآيد كه بيشتر زائران آن حضرت، گنهكار باشند؛ چراكه اين مسئله، تكليف به ما لا يطاق بوده، درنتيجه بهدليل آنكه عمل به آن، از عهده بسيارى از زائران بيرون است، در نتيجه سبب گنهكارى آنان مىشود. 1
گفتار دوم: آداب جوارحى (بدنى)
چنانكه پيشتر گفته شد، آداب جوارحى؛ يعنى آدابى كه به بدن تعلق دارد و از طريق جسم صورت مىگيرد. آنچه در اين بخش بدان اشاره خواهد شد، آداب جوارحى زيارت حضرت رسول به روايت اهلسنت است: