187 باشد. پليدىها و ناپاكىهايى كه خشم و روى گرداندنِ رسول خدا (ص) از او را در پى دارد. پس زائر بايد با همه توان خويش سعى كند كه تا آنجا كه ممكن است و در توان دارد، قلبش را از همه تعلقات دنيوى و پليدىهاى مادى پيراسته نگه دارد و البته چنين كسى، در ضمن، درعين حال كه از عفو و رأفت گسترده آن حضرت، استمداد مىطلبد، شايسته است كه از آن حضرت، بخواهد كه درباره آنچه از تعلقات دنيوى كه تاكنون موفق به زدودن آن از دل خويش نشد، با اغماض رفتار نمايد. آنگاه است كه اميد مىرود چنين زائرى بهسبب صداقت خويش در اين امر، از عقاب الهى برهد و خداوند از سرِ تقصيرات او بگذرد. 1
شوق قلبى به زيارت آن حضرت و استمرار آن تا پايان زيارت
از جمله آدابى كه عالمان اهلسنت براى زيارت قبر رسول خدا (ص) برشمردهاند، شوق قلبى، هنگام زيارت آن حضرت است؛ زيرا نبودِ شوق، مىتواند موجب سردى و كسالت و در نتيجه، زيارت تكلفآميز شود. شوق قلبى، به زائر، شادابى و نشاط مىبخشد تا او با جايگاه والاى معنوى رسول خدا (ص) هماهنگ شود؛ چراكه لازمه مقام آن حضرت نزد خدا و بىهمتايى ايشان ميان انسانها، زيارتِ آميخته با شوق و رغبت است، نه زيارت فاقد شور و شوق و دلدادگى.
سمهودى مىنويسد:
از جمله آداب [جوانحى] زيارت آن حضرت، آن است كه شوق نسبت به زيارتش داشته باشد و در پى آن، قلباً طالب وصول به آستان ملكوتى آن حضرت باشد كه اين «شوق به زيارت آن حضرت داشتن» و «تمناى وصول به آستانش نمودن»، يكى از آشكارترين نشانههاى ايمان و يكى از بزرگترين