186 خدا (ص) بود. آن حضرت افزون بر آنكه خود، هيچگاه به جاذبههاى دلفريب دنيا توجهى نكرد، پيروان خويش را نيز به اين موضوع، تشويق و ترغيب نمود. بنابراين بايسته است كه زائر او نيز، دستكم به هنگام زيارت او، قلبش را از توجه به امور مادى و تعلقات دنيوى، خالى سازد. به گفته ابنحجرمكى:
مستحب است بر زائر، آنگاه كه كنار قبر شريف [حضرت رسول (ص) ] قرار گرفت، نگاهش به زمين باشد و چشم را از زينتهايى كه در اطراف قبر او حادث شده است بپوشاند و اينكه در مقامِ هيبت و اجلال، نسبت به آن حضرت باشد و قلب خويش را از هرگونه علاقه و تعلق خاطر به دنيا، فارغ سازد و در قلب خود، يادآور بزرگى منزلت آن حضرت شود و بداند كه او (ص) در قبر خويش زنده است و به وى (زائر) نگاه مىكند و از او باخبر است و حتى اينكه آن حضرت (ص) ، چهبسا بهواسطه آگاه نمودن خداوند او را، از قلب زائر و آنچه در آن مىگذرد، آگاه گردد و كسى كه به اين نكته بهطور كامل توجه كند، حتماً قلبش را به هنگام زيارت آن حضرت، از هرگونه تعلق دنيوى، پيراسته داشته، آن را به همه كمالات، آراسته خواهد نمود. 1
ابنحجر مكى، در جاى ديگر مىگويد:
سزاوار است كه زائر قبر شريف نبوى، قلبش را از همه امور دنيوى و نيز از هرآنچه تناسبى با زيارت ندارد، فارغ سازد تا در اثر اين كار، قلبش صلاحيت پيدا كند كه از آن حضرت، استمداد طلبد؛ چراكه در نزد صاحبدلانى كه به كشف حقايق عرفانى و غيبى، توفيق يافتند، معلوم و آشكار است كه بر قلبى كه به پليدىهاى دنيا و شهوات، آلوده است، حرام است كه به چيزى از امدادِ نبوى دست يابد. بلكه چهبسا خوف آن است كه چنين كسى، در حالى در حضور قبر رسول خدا (ص) قرار گيرد كه قلبش انباشته از پليدىها و ناپاكىها