169در جريان تشرف امام به حرم حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام هيچگاه ديده نشد از بالاى سر حضرت امير عليه السلام بگذرند، چه رسد به اينكه توقف كنند. رعايت هميشگى اين روش، ضمن اينكه نمودار كامل ايمان و احترام آن حضرت به حريم مقام ولايت بود، اهل نظر و معنا را متوجه نكتهاى ظريف مىكرد؛ چراكه طبق يكى از احتمالات و نقلهاى چهارگانه، بالاى سر حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام محل دفن سر بريده امام حسين عليه السلام است؛ همين احتمال كافى است كه عارفان پاك باخته حقيقت، پاى خود را روى چنين مكانى كه محتمل است مدفن سر مطهر سيدالشهدا عليه السلام باشد نگذارند. 1
يكبار چند تن از علماى نجف از امام وقت خواستند و خدمت ايشان رسيدند و خدمتشان عرض كردند: «آقا مناسب شأن و سن شما نيست كه روزى دوبار، هر صبح و شب، به حرم مشرف شويد؛ چون عرف و رسم مراجع اينجا اين است كه هفتهاى مثلاً دوسه مرتبه بيشتر به حرم نمىآيند. سزاوار شما اين است كه هفتهاى يك يا دو مرتبه به حرم مشرف شويد». امام گوش كردند تا صحبتهاى آنها تمام بشود. بعد برخلاف چند لحظه قبل كه ساكت و طبيعى نشسته بودند، سرشان را بالا آورده و فرمودند: «والله ظلم است كسى در كنار درياى علم اميرالمؤمنين عليه السلام باشد و تشنه بخوابد. شما چى مىفرماييد»؟ اين گفتار امام چنان در آنها تأثير كرد كه با چهرهاى بشاش از خدمت آقا مرخص شدند! تا دم در مشايعتشان كردم. دم در به من گفتند: «آقاى فرقانى ما را ببين رفتيم خدمت اين بزرگوار چه گفتيم و ايشان چه جواب مناسبى به ما دادند». 2
در طول مدتى كه امام در نجف اقامت داشتند، سالى چندبار به مناسبت زيارتهاى ويژه امام حسين عليه السلام به كربلا مشرف مىشدند و در منزل محقرى كه يكى از ايرانيان مقيم كويت در اختيار ايشان قرار داده بود، سكونت مىكردند.
زمانى كه امام در كربلا بودند، هر صبح و شب به حرمين شريفين جدشان حضرت