160 به‌طور فطرى، از توجه به آثار باقيمانده، ابزار كار، محل سكونت و قبور بزرگان تاريخ و تأمل در احوالات آنان، چيزها مى‌آموزد و به عظمت‌ها مى‌رسد. ¹

زيارت، تجليل از فضيلت‌هاى بزرگان و احياى ارزش‌هاى آنان و گراميداشت خاطره آن اسوه‌هاى انسانيت و نمونه‌هاى پاكى‌هاست. خردمندان عالم را هم بنابر اين بوده و بر اين است كه از بزرگان خود به شيوه‌هاى گوناگون تجليل كنند كه زيارت هم يكى از اين روش‌هاست. تجليل از روح‌هاى متعالى، نشان تعالى روح انسان است. ²

بارى، زيارت نه‌تنها موجب ارتباط و وابستگى وجودى به اهل‌بيت عليهم السلام است، كه خود منشأ خيرات و بركات و نزول فيض و اجر و ثواب است و انصراف از آن و بى‌ميلى به آن، موجب انصراف رحمت و برگشت نعمت خواهد بود... . زيارت اهل‌بيت عليهم السلام ، كه شاخصى روشن براى كسب فيض و دور نيفتادن از وادى رحمت است، ضرورى است... . وقتى انسان موفق شد در ميدان معرفت‌ها، حجاب‌ها را كنار زند و خود را به حوزه معرفتى امام نزديك كند و در سايه اين معرفت، كرامت بيابد و از نظر ارادت نيز توانست سختى‌ها و مشكلات سفر را تحمل كرده، بيابان‌ها و فاصله‌ها را پشت سر بگذارد و خود را به آنها نزديك كند و در پرتو اين نزديكى، ولايت و مودت تحصيل كند، به يكى از بهترين توفيقات و بزرگ‌ترين نعمت‌هاى الهى دست يافته است. ³

عالمان و بزرگان شيعه، از زيارت بارگاه‌هاى امامان معصوم عليهم السلام بهره‌ها برده، به جان خويش تعالى و به روح خود تكامل بخشيدند. آنها زيارت را وظيفه‌اى اجتناب ناپذير