481 پيامبرت فرمان داده‌اى، ما اين امانت را ادا كرديم. خدايا! گواهى بده كه من به اشاره رسول و حبيبت، حضرت محمد(ص) كه در خواب به من فرمان داده بود، عمل كردم. تا با دفاع از سنت پيامبر(ص) زبان بدعتگذاران را كوتاه سازم؛ آنانى كه با طرح شبهه‌هاى بى‌پايه در راه تفرقه گام برمى‌دارند.

خدايا! اين كتاب را مايه وحدت امت قرار ده و از لغزش‌هاى احتمالى من و از بيان عباراتى كه مورد رضاى تو و رسول تو نبوده است درگذر. همه تلاش خود را به كار بستم تا براى تبيين مقصود، مطالب هرچه بيشترى را به خوانندگان عرضه كنم تا معما براى همگان روشن شود. اگر خواننده گرامى در اين كتاب كمال و نقطه قوتى مى‌بيند، از لطف و فضل الهى است و اگر كاستى ملاحظه مى‌كند، از من است؛ چنان‌كه شافعى مى‌گويد: «كتابى نبوده است كه بخوانم و تصحيح كنم، مگر اينكه در آن اشتباهى يافته، و آن را اصلاح كرده‌ام».

در پايان، اين اثر را با كلام پرودگار به پايان مى‌برم كه مى‌فرمايد: وَ إِذٰا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيٰاتِنٰا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّٰى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَ إِمّٰا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطٰانُ فَلاٰ تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرىٰ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰالِمِينَ ¹، تا اينكه خداوند در آيات بعد مى‌فرمايد: وَ اتَّقُوهُ وَ هُوَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ . ²

اين پژوهش را در پنج سال انجام دادم و دو بار براى من قرائت شد. زمانى كه موضوع نخست را نزد شيخ عبدالعزيزبن صديق غمارى مطرح كردم، وى آن را تأييد، و دعا كرد كه اين اثر ثواب و بركت داشته باشد.