455ديگر مسلمانانى كه در مكه باقى مانده بودند، استغفار مى‌كردند. زمانى كه آنان از مكه خارج شدند، خداوند اين آيه را نازل كرد: وَ مٰا لَهُمْ أَلاّٰ يُعَذِّبَهُمُ اللّٰهُ وَ هُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ مٰا كٰانُوا أَوْلِيٰاءَهُ إِنْ أَوْلِيٰاؤُهُ إِلاَّ الْمُتَّقُونَ وَ لٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ . ¹ در اين هنگام بود كه اذن فتح مكه داده شد. اين همان عذاب دردناكى بود كه خداوند به مشركان مكه وعده داده بود.

ابن‌جرير مى‌گويد:

از نگاه من، صحيح‌ترين گفته، قول كسى است كه مى‌گويد تأويل آيه 33 انفال اين است كه اى محمد(ص)! تا زمانى كه ميان آنان هستى، آنان را هلاك نكردم تا اينكه تو را از ميان آنان بيرون بردم؛ زيرا من اهل يك ديار را كه پيامبرى در آن باشد، هلاك نمى‌كنم. ²

بيضاوى نيز در اين‌باره مى‌نويسد:

اين آيه در مقام بيان و توضيح دليل مهلت دادن خداوند به كفار و متوقف شدن اجابت دعاى آنان است. حرف لام نيز براى تأكيد بر نفى اين مسئله است. اين آيه بيان مى‌كند كه نزول عذاب براى نابودى كافران مكه، درحالى‌كه پيامبر ميان آنان است، خلاف شيوه و سنت خداوند است. منظور از استغفار نيز يا استغفار باقى‌مانده مؤمنان در مكه است يا سخن كفار كه مى‌گفتند: « اللهم غفرانك » ³و ⁴