418 اول (محبت ناب) داراى پاداش‌هايى است كه به بنده مى‌رسد. در اين صورت، خداوند محبوب بالذات مى‌شود؛ به‌گونه‌اى كه به هنگام حصول محبوب براى بنده، وى از محبت به كسى كه به او عطا كرده است، آرامش مى‌يابد؛ زيرا اگر كسى تو را براى چيزى دوست داشته باشد، به هنگام حصول آن چيز، تو را دوست دارد. اما زمانى كه آن چيز تمام شد، تو را رها مى‌كند و محبت او به تو تمام مى‌شود. دوستدار راستين مى‌ترسد كه محبت او به خداوند به منظور هدفى باشد كه در صورت پايان آن هدف، محبتش نيز پايان يابد. دوستدار راستين در پى دائمى بودن محبت خويش، و ابدى بودن آن است؛ به نحوى كه محبوب خود را وسيله‌اى براى غيرمحبوب قرار ندهد. بلكه هرچه را غير اوست، وسيله‌اى براى محبوب خويش قرار دهد. 1
از جمله وسيله‌هاى رفتن به درگاه خداوند را رسول‌خدا(ص) و محبت به ايشان مى‌دانيم؛ زيرا اين محبت به رسول خدا، يكى از برترين بندگى‌ها، عبادات و بزرگ‌ترين راه تقرب‌جويى است. بدين‌سان، اگر توسل به اعمال صالح و عبادات صحيح باشد، كه صحت آن اجماعى است، ما با محبت به پيامبر(ص)، به پيشگاه خدا متوسل مى‌شويم.
ابن‌قيم در كتاب «حادى الارواح» مى‌نويسد:
قرآن، كلام خداوند است كه به‌وسيله آن با بنده‌اش سخن گفته است... بلكه بايد گفت دوستى اصحاب رسول‌خدا(ص) نيز سنت