399بنگريد كه چگونه ابنقدامه درحالىكه پيامبر(ص) در قبر نورانى خود آرميده است، به آن حضرت متوسل مىشود و او را در درگاه خداوند شفيع خود قرار مىدهد.
چگونه مىتوان استغفار پيامبر را براى كسانى كه به ايشان متوسل مىشوند انكار كرد؛ در صورتى كه اين مسئله با ادله قرآنى و روايى ثابت شده است؟ خداوند در قرآن مىفرمايد: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً . 1
اين آيه عام است و هر دو حالت حيات و پس از ارتحال رسول خدا را شامل مىشود؛ زيرا قاعده اصولى اين است كه وقتى فعل در سياق شرط به كار رفت، افاده عموم مىكند؛ زيرا اين فعل در معناى نكره است؛ چون مصدر نكرهاى را در بردارد و نكره نيز در سياق نفى يا شرط، افاده عموم مىكند.
سخن غزالى در تبرك جستن بهواسطه زيارت قبور پيامبران و صالحان
غزالى در كتاب «آداب الحج» مىگويد:
در اين بخش، موضوع زيارت قبور پيامبران و نيز زيارت قبور صحابه، تابعان و ديگر اوليا و علما مطرح مىشود. هركس كه ديدن او در زمان زنده بودنش تبرك بوده، رفتن به زيارت قبرش نيز تبرك است. 2