1) . او ثقه است؛ ر.ك: تاريخ بغداد، ج2، ص 331.

2) . همان، ج10، ص 344.

3) . رواياتى كه خودش شنيده، روايات صحيحى است؛ ر.ك: تاريخ بغداد، ج4، ص 75.

4) . ازهرى مى‌گويد: اين فرد، ارزشى ندارد؛ يعنى روايات او ارزشى ندارند. اما در قصص و ادبيات عرب، ظاهراً او فردى مورد اعتماد است. اين مطلب در تاريخ بغداد و نيز در «موضّح أوهام الجمع و التفريق» آمده است. اين روايت را غير از ابن‌زنجى نيز نقل كرده‌اند. خطيب بغدادى در اين رابطه مى‌گويد: «غير از ابن‌زنجى نيز اين روايت را از ابن‌رشيد نقل كرده‌اند و در آخر آن روايت آمده كه از ابواحمدبن طاهر نقل است كه اسحاق‌بن راهويه از ابوصلت درباره سند اين حديث مى‌پرسد. اين شايد به واقع نزديك‌تر باشد. احتمال دارد ابن‌راهويه كه ابن‌رشيد از آن يادكرده، محمدبن اسحاق‌بن راهويه باشد؛ چراكه وى در مجلس ابن‌فرات بوده است.

5) . يحيى‌بن معين درباره عبدالسلام‌بن صالح، ابوصلت هروى مى‌نويسد: «او ثقه و صدوق است. اما [مشكلش اين است كه] به شيعه گرايش دارد». حاكم نيشابورى نيز مى‌گويد: «امام حديث‌شناسان، يحيى‌بن معين او را ثقه دانسته است». ابوسعيد هروى نيز مى‌گويد: «او ثقه است». بيشتر محدثان وى را ضعيف دانسته و برخى ديگر وى را كذاب و دسته‌اى ديگر او را متهم به دروغگويى كرده‌اند؛ ر.ك: تهذيب‌الكمال، ج18، ص 73؛ تهذيب‌التهذيب، ش 28516. صاحب تقريب درباره وى گفته است: «او صدوق است. رواياتى ناشناخته نيز نقل كرده است. او شيعه بوده است». اما عقيلى افراط پيشه مى‌كند و مى‌گويد: «او كذاب است». علامه احمدبن صديق غمارى در فتح الملك العلى، ص 7، عبدالسلام‌بن صالح هروى را بررسى كرده و در اين رابطه سخن آخر را گفته است: «او عادل، ثقه و مرضى و در توجه به حديث و جمع‌آورى روايات شهرت دارد. او براى به دست‌آورى حديث، به بصره، كوفه، حجاز، يمن و عراق سفر كرد. وارد بغداد كه شد در آنجا نقل روايت مى‌كرد. احمدبن منصور رمادى از وى روايت نقل مى‌كند. ذهبى نيز در ميزان الاعتدال مى‌گويد: عبدالسلام‌بن صالح‌بن صلت هروى، فردى صالح است. اما او شيعه‌اى سرسخت است». t t t t t t عبدالله‌بن احمدبن حنبل با نقل روايت از او، وى را توثيق كرده است. اين نشان مى‌دهد كه از نظر پدرش، احمدبن حنبل نيز وى فردى ثقه بوده است؛ زيرا عبدالله‌بن احمدبن حنبل فقط از كسانى روايت نقل مى‌كرد كه پدرش به او دستور مى‌داده از آنان، كه از نگاه احمدبن حنبل ثقه‌اند، روايت نقل كند. همچنان‌كه ابن‌حجر دركتاب «تعجيل المنفعه بزوائد رجال الائمة الاربعة» در چند جاى كتاب خود اين مطلب را آورده است. وى درباره شرح حال ابراهيم‌بن حسن باهلى مى‌نويسد: عبدالله‌بن احمد فقط از كسانى روايت مى‌نوشت كه پدرش به او اجازه داده بود از او روايت نقل كند. پدرش به او فقط اجازه مى‌داد از اهل‌سنت روايت نقل كند. حتى پدرش او را منع كرده بود از كسانى كه در جريان «محنت» [كه به دليل اختلافات كلامى بر سر حدوث يا قديم بودن قرآن پيش آمد و احمدبن حنبل به دليل مخالفت با رويكرد معتصم بالله (حاكم وقت) متحمل مشكلاتى شد] بودند، روايت نقل كند! به همين دليل وى از على‌بن جعد و افرادى مانند او كه در مسند نامشان آمده، روايت نقل نكرده است». همچنين وى در شرح حال ابراهيم‌بن عبدالله‌بن بشار واسطى مى‌نويسد: عبدالله‌بن احمدبن حنبل فقط از كسانى روايت نقل مى‌كرد كه از نظر پدرش، ثقه بودند. همچنين در شرح حال عبدالله‌بن صندل، سخنى را از حسينى نقل مى‌كند كه فردى مجهول‌الحال است. وى سپس در پاسخ به گفته حسينى مى‌نويسد: جماعتى از راويان، از وى روايت نقل كرده‌اند. پس چگونه چنين فردى مجهول است؟ فرزند احمدبن حنبل نيز از او روايت نقل كرده است و پدرش اجازه كتابت روايت‌هاى وى را به او داده است. عبدالله، فقط از كسانى روايت نقل مى‌كرد كه پدرش به او اجازه اخذ روايت از او را داده باشد. در شرح حال عبدالرحمان‌بن معلم نيز ابن‌حجر پس از نقل ديدگاه حسينى كه «مشخص نيست، اين فرد كيست»، مى‌نويسد: «عبدالله، فقط از كسانى روايت نقل مى‌كرد كه پدرش به او اجازه نقل روايت از آن راوى را داده بود. همين اندازه كافى است كه روشن شود عبدالرحمان ابن‌معلم چه كسى بوده است». همچنين در شرح حال ليث‌بن خالد بلخى مى‌نويسد: «عبدالله‌بن احمدبن حنبل فقط از كسانى روايت نقل مى‌كند كه پدرش اجازه‌اش را به او داده باشد. به همين دليل بيشتر شيوخ و استادان وى ثقه‌اند». ابن‌حجر در شرح حال محمدبن تميم نهشلى نيز مى‌نويسد: «حكم شيوخ عبدالله‌بن احمدبن حنبل، قبول روايات آنان است. مگر اينكه جرح و خدشه‌اى به يكى از آنان وارد باشد؛ زيرا وى فقط از كسانى روايت نقل مى‌كرد كه پدرش به او اجازه‌اش را داده بود». ابن‌حجر در شرح حال محمدبن عبدالله‌بن جعفر و محمد بن يعقوب زبالى نيز همين مطلب را آورده است.