308
گفتار چهارم: توسل به پيامبران و صالحان
در اين بخش از كتاب، سه مطلب بيان مىشود:
مطلب نخست: توسل به ذوات پيامبران و صالحان
توسل جستن به پيامبران و صالحان، با ادله شرعى فراوانى ثابت شده است. گويا انسان در اين توسل مىگويد:
خدايا! من به مقام و منزلت فلان شخص يا به حق فلانى از تو مىخواهم كه رحمت خود را شامل حال من كنى، يا بهواسطه فلانى، از تو مىخواهم حاجتم را برآورده سازى.
بر اين موضوع دلايل فراوانى وجود دارد؛ از جمله:
دليل نخست: بخارى در صحيح خود از انسبن مالك نقل مىكند كه عمربن خطاب در هنگام خشكسالى، بهواسطه عباسبن عبدالمطلب درخواست باران مىكرد و مىگفت:
خداوندا! ما تاكنون بهوسيله پيامبرت به پيشگاهت متوسل مىشديم و ما را سيراب مىكردى، اكنون به عموى پيامبرمان به درگاهت توسل مىجوييم. ما را سيراب گردان.
راوى مىگويد: «پس از آن، سيراب مىشدند». 1
ابنحجر در ذيل اين روايت مىنويسد:
از داستان عباس استفاده مىشود كه درخواست شفاعت از اهل خير