1) . القول البديع، سخاوى، ص160، عبدالله‌بن صديق غمارى در اتحاف الاذكياء اين داستان را تأييد كرده است؛ ر.ك: صص 41 - 43. ذهبى نيز در تذكرةالحفاظ، ج3، ص 974، و نيز سيرأعلام النبلاء، ج16، ص 401، اين داستان را نقل كرده است. شيعب الارنؤوط، محقق اين كتاب مى‌نويسد: «اين روايت اگر از وى نقل شده باشد، بايد گفت به درد گوينده‌اش مى‌خورد و صحت ندارد؛ زيرا همه علما معتقدند فقط به خداوند استغاثه مى‌شود و به جز او، از ديگرى درخواست حاجت نمى شود». من از اين دروغ بستن بر علما و اين تكبر و غرور اين محقق در شگفتم؛ چراكه از روى نادانى يا از روى تكبر مطالبى ناروا را به علما نسبت مى‌دهد؛ زيرا بزرگترين علما، به پيامبر(ص) استغاثه مى‌كنند و فقط كسانى با اين عمل مخالفت مى‌كنند كه در دل خود مرض دارند. شايد اين محقق نيز از همين شمار باشد. اين فرد نادان ندانسته كه استغاثه، واژه‌اى است كه مصاديق متفاوتى دارد؛ نه اينكه يك مصداق داشته باشد؛ يعنى از جمله معانى استغاثه، توسل به خداوند و بدون واسطه است. خداوند سبحان وسيله نيست. اما به او توسل جسته مى‌شود. اين‌گونه نيست كه موحدان به پيامبران و اولياى الهى متوسل شوند و به درگاه پيامبران و اوليا بروند. بلكه اينان را واسطه‌هايى براى رفتن به درگاه خداوند مى‌دانند كه خداوند نيز اجازه توسل جستن به آنان را داده است تا بتوانند اجابت خداوند را سريع‌تر درك كنند و به اين مقام برسند. اين‌گونه نيست كه آنان اعتقاد داشته باشند پيامبران و اوليا مسبب اصلى‌اند و مى‌توانند سود و زيان برسانند.