1) . المعجم الكبير، طبرانى، ج9، صص 30 و 31؛ المعجم الصغير، ج1، ص 306، ش 508. طبرانى اين روايت را صحيح مى‌داند. بيهقى نيز در دلائل النبوة ، ج6، صص167 و 168، روايت بالا را آورده است. منذرى نيز در الترغيب و الترهيب، ج1، ص 273، اين روايت را نقل مى‌كند و با ديدگاه طبرانى درباره اين روايت موافق است. هيثمى در مجمع الزوائد، ج2، ص 279، پس از نقل اين روايت مى‌نويسد: ترمذى و ابن‌ماجه بخشى ديگر از روايت را نقل كرده و داستان ذكرشده را نياورده‌اند. طبرانى پس از نقل طرق نقل روايت، گفته اين حديث صحيح است؛ ابن‌سنى، ش 628 نيز اين روايت را آورده است. حاكم نيشابورى، ج1، ص 526، اين روايت را از طريق احمدبن شبيب از پدرش آورده، ولى داستان را نياورده است. حاكم مى‌گويد كه اين روايت طبق مبانى بخارى صحيح است، اما وى در صحيح خود اين روايت را نياورده است. ذهبى نيز اين روايت را پذيرفته است. پس اين روايت با اين داستان مذكور، روايتى صحيح است. پذيرش صحت اين روايت از سوى طبرانى، حاكم و هيثمى و نيز اقرار و پذيرش ديدگاه طبرانى از سوى منذرى، نشان از صحت و درستى اين روايت دارد.