263 خود چيزى بدهد كه نزد خداوند نيست؟بىترديد چنين نيست.
كسانى نيز گفتهاند توسل به انسانهاى زنده، ممكن و جايز، اما توسل به مردگان ممنوع است. پاسخ اين است كه تو با اين سخن، كارى مشروع و گسترده را محدود مىكنى؛ زيرا حيات زنده، در توسل جستن به او دخالتى ندارد. بلكه توسل به پيامبر(ص)، واسطه قراردادن آن حضرت نزد خداوند است؛ زيرا در واقع تو به دوستى خودت به رسول خدا، متوسل شدهاى؛ زيرا مىدانى كه رسول خدا از تو به خداوند نزديكتر است. پس دوستى تو به آن حضرت است كه شفاعت مىكند. مبادا گمان كنى رسول خدا براى تو آنچه را استحقاق ندارى، مىآورد.
در پاسخ كسانى كه مىگويند توسل به پيامبر، به دليل از دنيا رفتن پيامبر جايز نيست، بايد گفت اندكى درنگ كنيد و به گفته عمر بنگريد. وى مىگويد: «در زمان رسول خدا، هنگام خشكسالى به آن حضرت متوسل مىشديم و درخواست باران مىكرديم. اما اكنون كه آن حضرت ميان ما نيست، به عمويش عباس متوسل مىشويم».
مخالفان توسل گفتهاند اگر توسل به رسولخدا(ص) پس از ارتحال ايشان جايز بود، هرگز عمر پس از رحلت وى، به عباس، عموى پيامبر، متوسل نمىشد. ما در پاسخ مىپرسيم آيا عمر گفت: «خدايا! ما به پيامبرت متوسل مىشديم و اكنون به عباس متوسل مىشويم»، يا اينكه گفت: «اكنون به عموى پيامبرت در پيشگاه تو متوسل مىشويم».
در واقع مخالفان توسل، خود را به سختى مىاندازند؛ چراكه توسل