217
فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . 1 آنگاه كه من نيز از اين دنيا رحلت كنم، تا روز قيامت، استغفار را براى آنان در ميانشان باقى مىگذارم». 2
از اين روايت برداشت مىشود كه پيامبر(ص) وسيله امان مردم از عذاب خداوند عزوجل است. استغفار نيز راهى براى تحقق امنيت و آسايش است. 3
«ابنحجر عسقلانى» در ذيل حديث شفاعت كه چگونگى آمدن مردم نزد پيامبران و توسل جستن و شفاعتجويى آنان از رسولان الهى را تشريح مىكند، مىنويسد: «در اين حديث آمده است، مردم همانگونه كه در اين دنيا براى برآورده شدن حاجت خويش به پيامبرانشان متوسل مىشوند، در روز قيامت همين شيوه را دنبال مىكنند. دليل اين امر نيز الهامى است كه به آنان شده است». 4
از «عبداللهبن عمر» روايت شده است كه گفت: پيامبر(ص) فرمود: «فردى كه هميشه از مردم گدايى مىكند، روز قيامت درحالىكه تكه گوشتى بر چهرهاش باقى نمانده، ظاهر مىشود». همچنين فرمود:
روز قيامت، خورشيد آنقدر نزديك مىشود تا اينكه مردم در عرق خويش غرق مىشوند و تا نيمه گوششان مىرسد. در اين حالت،