216بر آن سپاهيان پيروز مىشوند. پس از آن نيز زمانى مىآيد كه سپاهى به عزم جهاد خارج مىشود. سؤال مىشود: «آيا ميان شما، صحابى رسولخدا(ص) نيز هست»؟ جستوجو مىكنند، اما چنين فردى را نمىيابند. آنگاه پرسيده مىشود: «آيا كسى از شما هست كه يكى از صحابى رسول خدا را ديده باشد»؟ مردم به جستوجو مىپردازند، اما چنين فردى را نمىيابند. اگر فردى از اصحاب من درآن سوى دريا نيز بود، آنان او را مىآوردند [تا بهواسطه او پيروز شوند.] 1
همه اين روايات بيانگر جواز توسل به اصحاب بزرگوار رسولخدا(ص) است. اين عمل براى بزرگداشت مقام اصحاب و براى آموزش و گوشزد كردن اين نكته است كه توسل به افراد صالح، جايز است. بر همين اساس، با توسل جستن به خود آن حضرت و خاندان و اصحاب ايشان، اميد به پذيرفته شدن دعا نزد خداوند بيشتر است؛ چنانكه طبق اين روايت، توسل به افراد، اصل است. اگر اين نوع توسل صحيح نباشد، توسل به اعمال صالح نيز هيچگاه صحيح نخواهد بود.
«ابوموسى اشعرى» روايت مىكند:
رسولخدا(ص) فرمود: «خداوند دو برات و امان را براى امت من نازل كرد؛ [آنجا كه مىفرمايد:] وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ