213پرسيد: «ربيعه! چه كسى اين مطلب را به تو آموخته»؟ پاسخ دادم: «به خدايى كه تو را به حق مبعوث گردانيده، هيچكس اين موضوع را به من ياد نداده است. اما شما فرموديد از من بخواه تا به تو عطا كنم. ديدم شما نزد خدا از جايگاه مخصوصى برخورداريد. با خود انديشيدم و دانستم كه دنيا فناپذير است. روزى من نيز كه برايم مىرسد. ازاينرو، گفتم از رسول خدا(ص)، آخرتم را درخواست كنم». ربيعه مىگويد: «رسول خدا مدتى طولانى سكوت كرد و سپس فرمود: من همان كار را مىكنم. تو نيز با سجده فراوان، مرا يارى كن». 1
اين حديث ما را به اين حقيقت رهنمون مىكند كه پيامبر(ص) از جايگاهى والا برخوردار است كه براى مؤمنان سودمند است. اگر اين جايگاه نبود، اين سودمندى محقق نمىشد. همين مطلب نيز موجب شد تا ربيعةبن كعب چنين خواستهاى را مطرح كند.
همچنين اين حديث، ما را به اين واقعيت رهنمايى مىكند كه فرد درخواستكننده، عربى باديهنشين نبوده، بلكه از صحابه مؤمن و ثابتقدم آن حضرت بوده است؛ زيرا سؤال پيامبر از او كه چه كسى به تو اين مطلب را آموخته است، نشان مىدهد، مطلبى ژرف درخواست شده است كه فقط انسانهاى داراى ايمان راسخ مىتوانند اين معانى را درك كنند؛ كسانى كه از ثبات ايمان و سعه صدر بهره عظيمى برده باشند و جايگاه آن سرور مخلوقات را بشناسند و بدانند كه اين منزلت در دنيا و آخرت، برايشان