166امان تضمين شده براى اوست در روز تولد، روز مرگ و روز رستاخيز كه برانگيخته مى‌شود. بنابراين، آن حضرت در زمان حيات و پس از مرگ نيز براى كسى كه به او استغاثه كند، فريادرسى مى‌كند. اين جايگاه بزرگى است كه وى نزد خداوند دارد كه در حيات و مرگ برايش نگاهدارى شده است. از اين‌رو، وى فريادرس مؤمنان و پناه درخواست كنندگان است.

سپس خداوند، به بيان داستان حضرت عيسى(ع) مى‌پردازد و آثار رحمت خويش را در وى بيان مى‌كند: قٰالَ كَذٰلِكِ قٰالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَ لِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنّٰاسِ وَ رَحْمَةً مِنّٰا وَ كٰانَ أَمْراً مَقْضِيًّا ¹ تا اينكه در آيات 31 تا 33 همين سوره مى‌فرمايد: وَ جَعَلَنِي مُبٰارَكاً أَيْنَ مٰا كُنْتُ وَ أَوْصٰانِي بِالصَّلاٰةِ وَ الزَّكٰاةِ مٰا دُمْتُ حَيًّا* وَ بَرًّا بِوٰالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبّٰاراً شَقِيًّا* وَ السَّلاٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا. ²

اين آيه نيز تأكيدى است بر آنچه پيش از اين درباره حضرت يحيى(ع) بيان شد. عيسى‌بن مريم(ع) نيز يكى از نشانه‌هاى الهى بود كه خداوند خواست رحمتى باشد كه از سوى مسبب‌الاسباب و رازق وهاب نازل مى‌شود. خداوند اين معانى را بر زبان حضرت عيسى(ع) جارى مى‌كند كه وَ جَعَلَنِي مُبٰارَكاً ؛ يعنى رحمت، مستلزم بركت است و در واقع منزلت، رحمت را، و رحمت بركت را به وجود آورده است.