165«دكتر عبدالرب نظارى» مى‌گويد:

كهيعص به تصريح قرآن كريم، ذكر رحمت خداوند براى بنده‌اش حضرت زكرياست كه ويژگى و امتيازى براى حضرت زكريا(ع) به حساب مى‌آيد؛ چون خداوند سبحان، گوشه‌اى از رحمت عامه خود را براى همه جهانيان، به وى نشان داد. بدين‌ترتيب، اين ذكر ويژه‌اى بود كه به آن حضرت نازل شده است. از اين‌رو، رسول‌خدا(ص) محل پذيرش و نزول رحمت بر حضرت زكريا(ع) يا بر بندگان مضطر خداوند است.

من (نگارنده) معتقدم كه خداوند سبحان، [سوره مريم] را با اين آيات آغاز كرده است تا رحمت بزرگ خود را بر پيامبرش و داستان خود از آغاز خلقت و مراحل معنوى را كه آن حضرت پشت سر گذاشته، در ضمن قصه حضرت زكريا(ع) يادآور شود؛ به همين دليل پدران و برادران او را از ميان پيامبران و صديقان نام مى‌برد و آثار آن رحمت بزرگ خويش را به بنده‌اش يحيى(ع) بيان مى‌كند، آنجا كه مى‌فرمايد: يٰا يَحْيىٰ خُذِ الْكِتٰابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْنٰاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا* وَ حَنٰاناً مِنْ لَدُنّٰا وَ زَكٰاةً وَ كٰانَ تَقِيًّا* وَ بَرًّا بِوٰالِدَيْهِ وَ لَمْ يَكُنْ جَبّٰاراً عَصِيًّا. ¹

خداوند به بركت آن رحمت عظيم، آثار رحمت خود را در وى نگهدارى كرد و فرمود: وَ سَلاٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ²؛ يعنى به بركت، رحمت و مهرورزى كه خداوند به او ارزانى داشته،