210فرمود:

إِذَا أَخَذَ النَّاسُ مَوَاطِنَهُمْ بِمِنًى نَادَى مُنَاد مِنْ قِبَلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ أَرْضَى فَقَدْ رَضِيتُ. ¹

هنگامى كه مردم در منا در جاى خود قرار گرفتند، منادى از سوى خداوند ندا مى‌دهد اگر مى‌خواهيد من راضى شوم، راضى شدم.

رضايت الهى كنايه از پاكى روح است. از اين‌رو امام صادق(ع) فرمود: «

إذا أَفَاضَ الرَّجُلُ مِنْ مِنًى وَضَعَ يَدَهُ مَلَكٌ فِي كَتِفَيْهِ ثُمَّ قَالَ اسْتَأْنِفْ » ²؛ «وقتى كسى از منا كوچ كرد، فرشته‌اى دست خود را بر شانه‌هاى او مى‌گذارد و مى‌گويد عمل از سر گير».

هرچند رحمت و بخشايش الهى در همه مراحل حج جارى است، اما در چند مورد، برجسته و درخور توجه است:

اول - پذيرش توبه

يكى از مظاهر مهم رحمت الهى در حج، قبول توبه است. گويى خداوند بندگانش را به حج آورده تا آنها را بيامرزد و اين بزرگ‌ترين رحمت الهى است؛ چراكه گناه عامل اصلى سقوط انسان است و پاك شدن از گناهان، انسان را در مسير كمال يارى مى‌كند.

حضرت ابراهيم(ع) زمانى كه كعبه را ساخت، براى آن، دو در قرار داد: درى از شرق و درى از غرب. مستجار درى است كه رو به مغرب باز مى‌شود. امام زين‌العابدين(ع) درباره مستجار فرمود:

چون آدم به زمين هبوط كرد، كعبه را طواف نمود. كنار مستجار كه رسيد، به كعبه نزديك شد و دست‌هاى خود را به آسمان بلند كرد و گفت: «پروردگارا! مرا ببخشاى». ندا آمد: «تو را بخشودم». گفت: «خدايا! فرزندانم را» ندا آمد: