208همچنين در حديث ديگرى از امام صادق(ع) چنين نقل است:

مَنْ دَخَلَهَا [مَكَّةَ] بِسَكِينَة غُفِرَ لَهُ ذَنْبُهُ، قُلْتُ: كَيْفَ يَدْخُلُهَا بِسَكِينَة؟ قَالَ: يَدْخُلُهَا غَيْرَ مُتَكَبِّر وَ لاَ مُتَجَبِّر. ¹

هركس با آرامش وارد مكه شود، آمرزيده مى‌شود. پرسيدم: «چگونه با آرامش وارد آن شود؟» فرمود: «بدون حالت تكبر و غرور وارد شود».

امام صادق(ع) در روايت ديگرى فرمود:

مَنْ دَخَل مَكَّة مبرأً عَنِ الْكِبْرِ غُفِر ذَنْبُهُ، قُلْتُ: وَ مَا الْكِبْرِ؟ قَالَ: غَمْصُ الْخَلْقِ وَ سَفَهُ الْحَقِّ، قُلْتُ: وَ كَيْفَ ذَاكَ؟ قَالَ: يَجْهَلُ الْحَقَّ وَ يَطْعُنُ عَلَى أَهْلِهِ. ²

كسى كه بدون كبر وارد مكه شود، گناهانش آمرزيده مى‌شود. هنگامى كه راوى از حقيقت كبر سؤال مى‌كند، امام مى‌فرمايد: «كبر يعنى بى‌اعتنايى به خلق و جهالت به حق». راوى مى‌پرسد: «چگونه ممكن است؟» امام مى‌فرمايد: «او به حق جاهل است و به اهل حق طعنه مى‌زند».

كبر آن است كه انسان براى خود جايگاه و رتبه‌اى بالاتر از ديگران ببيند. در واقع خود را با ديگران مقايسه كند و به برترى خود معتقد باشد. در حديث قدسى است كه خداوند فرمود:

الْكِبْرِيَاءُ رِدَائِى وَ الْعَظَمَةُ إِزَارِى فَمَنْ نَازَعَنِى وَاحِداً مِنْهُمَا أَلْقَيْتُهُ فِى نَارِى. ³

بزرگى، رداى من و عظمت، پوشش من است. هركس با من در يكى از آنها منازعه كند، او را به جهنم مى‌افكنم.

از سوى ديگر پيامبر(ص) فرمود: «خدا بنده توبه كننده‌اى را نمى‌آمرزد، مگر آنكه عزيز شود و كسى براى خدا تواضع نمى‌كند، مگر آنكه خداوند او را بلند مى‌نمايد». ⁴