199جلوگيرى كند. عمل قرباني همانند ديگر بخشش‌ها، ميزان گذشت انسان از دارايي و راستى نيت را مى‌آزمايد. 1
آيين قربانى در اديان مختلف، داراى شباهت‌هايى، از جمله ياد خدا و تقرب به اوست. البته در مواردى نيز با يكديگر اختلاف دارند؛ مثل جايگاه قربانى و نحوه اداى قربانى. در جامعه‌شناسى دين نيز قربانى با رويكردها و نظرات مختلف بررسى شده است. 2
قرآن كريم نيز منشأ قربانى در اديان را امر الاهى مى‌داند: «براى هر امتى قربانگاهى قرار داديم تا نام خدا را [به هنگام قربانى] بر چهارپايانى كه به آنها روزى داده‌ايم، ببرند». 3 البته اين آيين در طول دوره‌هاى مختلف، به علل گوناگون، دستخوش تغيير و تحول زياد شده است. قرب الهى، نتيجه عبادت است. يكى از نمودهاى عبادتى انسان براى قرب به خدا، قربانى كردن است كه از نظر لغوى و واژگانى نيز از ريشه «قرب» است.
نزديك بودن به يك موجود، گاه نزديك بودن به لحاظ مكان و گاه به لحاظ زمان است. روشن است كه قرب به خدا از اين مقوله نيست؛ زيرا زمان و مكان ويژگى موجودات مادى است و خداوند در هيچ زمان و مكانى نمى‌گنجد. 4 گاه نيز مقصود از قرب، وابستگى موجودات جهان و از جمله انسان به خداوند و حضور دائمى همه موجودات در پيشگاه اوست. 5 اين معنا نيز در قرب به معناى كمال نهايى انسان مدنظر