1) . (وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قٰالُوا بَلىٰ شَهِدْنٰا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيٰامَةِ إِنّٰا كُنّٰا عَنْ هٰذٰا غٰافِلِينَ) ؛ «و [به خاطر بياور] زمانى را كه پروردگارت از صلب فرزندان آدم، ذريه آنها را برگرفت و آنها را برخودشان گواه ساخت [و فرمود:] «آيا من پروردگار شما نيستم؟» گفتند: «آرى. گواهى مى‌دهيم». [خداوند چنين فرمود: مبادا] روز رستاخيز بگوييد: «ما از اين، غافل بوديم، [و از پيمان فطرى بى‌خبر مانديم]. (اعراف: 172)

2) . الميزان، ج8، ص306.

3) . (فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ.. )؛ (آل‌عمران: 97).

4) . درباره نامگذارى مقام و باقى‌ماندن جاى پاى حضرت ابراهيم(ع) در سنگ مزبور سه وجه گفته‌اند: الف) چون هنگام ساختن كعبه ديوارها بلند شد و دسترسى ابراهيم(ع) به آن دشوار بود، اسماعيل سنگى را كه به مقام مشهور است آورد و ابراهيم(ع) روى آن مى‌ايستاد و خانه را مى‌ساخت و آن سنگ را همچنان گرد خانه مى‌گردانيد، تا آنكه روبه‌روى در خانه خدا رسيد. ابن عباس مى‌گويد: «چون ابراهيم(ع) روى آن سنگ مى‌ايستاد، به مقام ابراهيم مشهور شده است». همچنين از او نقل شده است كه چون ابراهيم(ع) روى آن سنگ ايستاد، دو پاى او در آن فرو رفت. اخبار مكه مكرمه، ازرقى، ج1، ص59؛ تفسير غرائب القرآن، حاشيه تفسير طبرى، نظام الدين نيشابورى، ج1، ص395. ب) آن‌گاه كه به ابراهيم(ع) فرمان داده شد كه به مردم اعلان حج كند، ابراهيم(ع) عرض كرد: «پروردگارا! صداى من بر همگان نمى‌رسد»، خداوند فرمود: «تو اعلان كن. برعهده من است كه صداى تو را به همگان برسانم». ابراهيم بر فراز مقام قرار گرفت و مقام چندان مرتفع شد كه از كوه‌ها بلندتر گرديد و چون ابلاغ كرد، سنگ تاب نياورد و دو پاى ابراهيم(ع) در آن فرو رفت. اخبار مكه مكرمه, ج2، ص30؛ علل الشرايع، صدوق، ص423. ج) بار دوم كه ابراهيم(ع) براى سركشى به اسماعيل و هاجر از شام به مكه آمد، همسر اسماعيل سنگى براى ابراهيم آورد كه بر آن بايستد تا سرش را شست‌وشو دهد؛ چون ابراهيم پا بر آن نهاد، پاى وى در سنگ فرو رفت و اثرش باقى ماند. مجمع‌البيان، طبرسى، ج1، ص203. برخى احتمال داده‌اند كه حضرت ابراهيم(ع) در هر سه مورد، روى همين سنگ قرار گرفته است؛ يعنى سنگى كه همسر اسماعيل براى ابراهيم(ع) آورد تا بر آن پا نهد كه سرش را شست‌وشو دهد، همان سنگ را اسماعيل براى او آورد تا بر آن بايستد و خانه را بسازد و ابراهيم(ع) باز بر همان سنگ ايستاد و فرمان زيارت خانه خدا را ابلاغ كرد. تفسير غرائب القرآن، حاشيه تفسير طبرى، ص395.