117 فَحِينَ تَجَرَّدْتَ عَنْ مَخِيطِ ثِيَابِكَ، نَوَيْتَ أَنَّكَ تَجَرَّدْتَ مِنَ الرِّيَاءِ وَ النِّفَاقِ وَ الدُّخُولِ فِي الشُّبُهَاتِ؟ قَالَ: لاَ.

حضرت پرسيد: «وقتى لباس‌هاى دوخته را درآوردى، نيت كردى كه از ريا و نفاق و وارد شدن به شبهه‌ها خود را عريان كنى»؟ گفت: «نه».

و اين چنين است كه لباس احرام، لباس تقواست: (لِبٰاسُ التَّقْوىٰ ذٰلِكَ خَيْرٌ) . ¹ انسان در سير معنوى به‌سوى خدا، نيازمند كندن لباس وابستگى و پوشيدن لباس رهايى از دنياست. افزون بر اين، لبيك گفتن در آغاز احرام نيز اشاره‌اى ظريف به گناه‌گريزى دارد. امام سجاد(ع) در حديث شبلى فرمود:

فَحِينَ لَبَّيْتَ، نَوَيْتَ أَنَّكَ نَطَقْتَ لِلهِ سُبْحَانَهُ بِكُلِّ طَاعَة، وَ صُمْتَ عَنْ كُلِّ مَعْصِيَة؟ قَالَ: لاَ.

حضرت پرسيد: «وقتى لبيك گفتى، آيا نيت كردى كه در طاعت محض او سخن بگويى و از هر معصيت او لب فرو بندى»؟ گفت: «نه».

زائر بايد با لبيك خويش، از مخالفت با پروردگار اجتناب ورزد. او بايد شعله معصيت را درون خود خاموش كند و ريشه هواى نفسانى را بخشكاند.

اگر لبيك، اجابت دعوت خداست، پاسخ ندادن به انگيزه‌هاى نفسانى و هواهاى شيطانى هم مى‌باشد. لبيك‌گو بايد از شريك خدا؛ يعنى هواى نفس دورى كند. آن‌گاه كه با چشم دل به بيت‌الله نگاه مى‌كند، به صاحب خانه هم توجه كند و در حضور او عزم خود را جزم كند تا نزديك گناه نشود. ميقات احرام، محل حضور ملائكه آسمانى است. فرشتگان خدا به احرام‌كنندگان مى‌نگرند و بر آنها غبطه مى‌خورند؛ چراكه خداى سبحان به زائران خويش مى‌بالد. پس روا نيست كه زائر با انجام دادن گناه، اين افتخار را از خود سلب كند.

لبيك زائر، تصميم بر ترك گناه است. سزا نيست كه اين تصميم و شهادت، دروغ