99
فصل چهارم: نشاط در عبادت
مفهومشناسى نشاط
نشاط، در لغت به معناى خوشى، شادمانى، خرمى، سرور، خوشدلى و... است.
و در اصطلاح، مفهومى روانشناختى است كه كمتر به آن توجه مىشود و تعريف جامعى از آن وجود ندارد. بعضى از روانشناسان، نشاط و شادى را احساسى مثبت تعريف كردهاند كه از حس ارضا و پيروزى بهدست مىآيد. 1
بهطور معمول نشاط با سه عنصر لذت، خونسردى و رضايت از زندگى همراه است. وقتى نيازهاى انسان ارضا مىشود و به چيزهاى مورد علاقهاش دست مىيابد، احساس و هيجانى در او پديد مىآيد كه به آن شادى و نشاط مىگويند. اين حالت، زندگى را خوشايند و اشتياق براى پرداختن به فعاليتهاى اجتماعى و مذهبى را آسان مىكند.
استاد شهيد مرتضى مطهرى در تعريف نشاط مىنويسد:
سرور، حالت خوش و لذتبخشى است كه از اطلاع از اينكه يكى از اهداف يا آرزوهاى شخص تحقق يافته يا خواهد يافت، به انسان دست مىدهد و اندوه، حالت ناگوار و دردناكى است كه از اطلاع بر انجام نشدن يكى از هدفها و آرزوها به انسان دست مىدهد. 2