267
فصل دوازدهم: صداقت و راستگويى
درآمد
راستگويى از مهمترين كمالات انسانى و به معناى هماهنگى نيت، گفتار و كردار است. انسان صادق، بر خلاف نيت خود سخن نمىگويد؛ يعنى آنچه بر زبان مىآورد با آنچه در دل دارد، مطابق و رفتارش منطبق با سخنانش است. چنين شخصى، در راه صداقت مقاوم است و راست مىگويد؛ گرچه به زيانش باشد و دروغ نمىگويد، هرچند براى او منفعتى در پى داشته باشد. انسان راستگو، فرصتطلب نيست كه در موقعيتهاى گوناگون به گونهاى سخن گويد كه نفع مادى و دنيوى برايش داشته باشد. بلكه بهسبب فرمان خداوند راست مىگويد.
صداقت، در برگيرندۀ بسيارى از صفات نيكوست و شخص صادق، از فضيلتهاى اخلاقى بىشمارى بهرهمند مىشود. وقتى صداقت، بر فضاى دوستىها، خانوادهها و همسفران پرتو مىافكند، يكدلى و صميميت بر روابط اعضا حاكم مىشود و به اين ترتيب، اعتماد اعضا به يكديگر جلب مىشود و كينهها و كدورتها رنگ مىبازند؛ كدورتهايى كه از بىاعتمادىها و دروغها ناشى مىشود.
در مجموعهها و گروههايى كه صداقت حاكم است، آرامش روانى بيشترى وجود دارد و زمينه رسيدن به كمال و پيشرفت اخلاقى فراهمتر است. اعضاى آن جمع، بيم و نگرانى از فريب، تهمت و دروغ را ندارند و با خاطرى آسوده، به ساير نيازها و