215
فصل هشتم: آيين رازدارى
درآمد
رازدارى از ويژگىهاى خداوند و اوصاف مؤمنان كامل، و نشانه كمال عقل و منبع خيرات و بركات است. انسان رازدار، امين مردم است كه با حفظ اسرار، موقعيت و آبروى خود و ديگران را از دستبرد نامحرمان حفظ مىكند.
به همان اندازه كه اسلام و اولياى خدا بر رازدارى تأكيد و سفارش كردهاند، افشاى راز را نيز بسيار نكوهش و مذمت كردهاند؛ زيرا افشاى راز پيامدهاى بسيار نامطلوبى براى افشاكننده راز و كسى كه راز او فاش شده است، بهدنبال دارد.
در روايات امامان معصوم (عليهم السلام ) حفظ اسرار، در زمره همه خوبىهاى دنيا و آخرت ياد شده است. همچنين از افشاى اسرار، به خيانت، كفر و قتل تعبير شده است؛ بهخصوص اگر آن راز مربوط به آبروى مردم، امنيت افراد يا مذهب باشد. در پارهاى از روايات گناه فاشكردن اسرار، شركت در قتل پيامبران الهى شمرده شده است. آرى، چهبسا افشاى رازى منجر به قتل افراد بىگناه شود و افشاكننده در گناه قاتل شريك گردد. امامصادق (عليه السلام ) در تفسير آيه ( وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ) مىفرمايد:
والله ما قَتَلوُهُم بِاَسيافِهِمْ وَلكِنْ اذاعُوا سِرَّهُم وَاَفشَوا عَلَيهِمْ فَقُتِلوُا. 1
به خدا قسم آنان را با شمشيرهايشان نكشتند، بلكه اسرارشان را فاش كردند و با اين كارشان، سبب قتل آنان شدند.